زندگی میوه سبزی است که از شاخ امید لحظه کنده شدن را به تمنا دارد

زندگی تکه سنگی است که از یک کودک طلب برکه ماتم دارد

زندگی نازک و زشت است. به بال مگسی می ماند.

زندگی چرخش رعد است و صدای طوفان      زندگی خنده مرگ است و صفای بوفان

بوف کوری که هدایت به من خسته  بداد      در وجودم می کند غوغای صد میدان جنگ  

بوف کوری که به من میگوید: زندگانی هست زیبا!! هست زیبا!! هست زیبا!!

اهمیت اصلی ذر دوستی با خود است؛

چرا که بی آن؛

دوستی با دیگری غیر ممکن است.

                                                     غریبه ای وجود ندارد؛

                                                      تنها دوستی است که تاکنون ملاقاتش نکرده ایم.

ترشی و تلخی؛

ثمره ی ذهن مداخله گر و ناسپاس است.

                                                            در نهایت آنچه در خاطره باقی می ماند؛

                                                              سکوت دوستان است نه سخن دشمنان.

دانای احمق از احمق نادان؛

احمق تر است.

                                                کار تو تنها یک چیز است؛

                                               کشف کردن؛

                                                  و آنگاه خود را با همه ی وجود به آن سپردن.

تو می روی و من فقط نگاهت می کنم؛تعجب نکن که چرا گریه نمی کنم...

بی تو یک عمر فرصت برای گریستن است...اما برای دیدن تو همین یک لحظه باقی است...

چشم های درشتی دارد و وقتی که می خندد لپهایش مانند زمانی که خورشید به پشت کوهها و تپه ها می رود؛چشمهایش را می پوشاند.

بینی نسبتا درشت و دایره مانندی دارد.از چهره اش معلوم است بسیار شاد است اما وقتی که تحقیر آمیز آدم را نگاه می کند؛چشمهایش از حدقه بیرون زده و سر تا پای من را نگاه میکند.

اما از حالاتش معلوم است که مهربان است اما فکر نکنم بخواهد کسی از احساساتش با خبر شود این را می توانیم از حالات صخبت کردش بفهمیم.

وصف دریا را به برکه گفتم:برکه مرا خیالباف پنداشت.

وصف برکه را به دریا گفتم:دریا مرا هذیان پنداشت.

من سکوت را از آدم حراف؛

صبر را از آدم ناآرام؛

و مهربانی را از آدم نامهربان آموخته ام.

و نمی دانم؛

چرا نسبت به این آموزگاران ناسپاس هستم...

1. وجود ما با یاد کسانی که دوستشان داریم آرام می گیرد؛و ما در وجود خویش جایگاهی برای کسانی که مار ا دوست دارند فراهم می اوریم تا در آنجا آرام گیرند...

بابا چی می شه اگه خورشید دیگه در نیاد؟؟؟

چی پیش میاد؟؟؟

اگه خورشی نتابه؛تعجب می کنی

و با چشمهای از حدقه در اومده به اسمون خیره می شی

و باد نور چشماتو به اسمون می به

وخورشید دوباره شروع به تابیدن می کند.

بابا چی می شه اگه باد نوزه؟؟؟

اونوقت چی می شه؟

اگه باد نوزه؛زمین خشک می شه

قایقت دیگه حرکت نمی کنه؛پسرم؛بادبادکت هم دیگه پرواز نمی کنه.

اونوقت چمن مشکل تو را به باد میگه؛

و باد دوباره شروع به وزیدن می کنه.

بابا اگه چمن دیگه رشد نکنه چی؟؟؟

اونوقت چی می شه؟

اگه چمن رشد نکنه؛اشک هات سرازیر می شه؛

و زمین با اشک های تو سیراب می شه؛

بعد؛مثل محبت تو به من چمن ها هم بزرگ می شن؛

و دوباره شروع به رشد کردن می کنند.

بابا اگه من تو را دوست نداشته باشم چی؟؟؟

اونوقت چی میشه؟

اگه تو دیگه منو دوست نداشته باشی؛اونوقت دیگه چمن رشد نی کنه؛

خورشید نمی تابه و باد هم نمی وزه.

اگه می خوای این دنای قدیمی به کارش ادامه بده؛

باید بازهم منو دوست داشته باشی؛باز هم؛باز هم...

باز منو دوست داشته باشی

می شنوی پسرم؟

بهتره منو دوست داشته باشی.