عشق است:بر آسمان پریدن

صد پرده به هر نفس دریدن

اول قدم از قدم بریدن

نادیده گرفتن این جهان را؛مر دیده خویش را بدیدن گفتم که دلا مبارک باد در حلقه عاشقان رسیدن.

                                                  )(سال نو مبارک)(

)(دست تمیز نیاز دستکش ندارد تا آن را بپوشاند.)(

)(اطمینان از درستی راه؛بستن چشم ها و پیمودن آن در تاریکی است)(

)(نا خدا قادر نیست امواج را آرام کند؛یا توفان را بشناسد)(

بازهم عید آمد و ما یکسال بزرگتر شدیم.چه مسخره که بزرگ می شویم ای کاش همان کودکان خردسال می ماندیم تا دیگر زیر بار منت عشق و جوانی خم نشویم.

دنیا یکسال پیر تر شد و و قلب ها بی احساس تر...

چند سال دنبال دوست بگردیم تا کی؟؟؟

چند سال سر سفره هفت سین برای هم دعا کنیم اما با منت.

ای کاش امسال سال.......

دوستی بهترین واژه دنیاست؛پس بهترین هدیه تقدیم به همه شما برای ۱۳۸۷

روزگار را بد ساخته اند...

                                        کسی را که دوستش داری دوستت ندارد...

 کسی را که دوستش نداری؛دوستت دارد...

    و کسی را که دوستش داری و دوستت دارد؛به رسم آیین به یکدیگر نمی رسید...

                                         و رنج این است!!!

من از عهد آدم تو را دوست دارم

از آغاز عالم تو را دوست دارم

چه شبها من و آسمان تا دم صبح

سرودیم نم نم:تو را دوست دارم

نه خطی نه خالی!نه خواب و خیالی!

من ای حس مبهم تو را دوست دارم

سلامی صمیمانه تر از غم ندیدم

به اندازه غم تو را دوست دارم

بیا تا صدا از دیل سنگ خیزد

بگوییم با هم :تو را دوست دارم

جهان یک دهان شد هم آواز با ما:

تو را دوست؛تو را دوست دارم...

گرچه چون موج مرا شوق ز خود رستن بود

موج موج دل من تشنه ی پیوستن بود

یک دم آرام ندیدم دل خود را همه عمر

بس که هر لحظه به صد حادثه آبستن بود

خواستم از تو به غیر از تو نخواهم اما

خواستنها همه موقوف توانستن بود

کاش از روز ازل هیچ نمی دانستم

که هبوط ابدم از پی دانستن بود

چشم تا باز کنم فرصت دیدار گذشت

همه طول سفر یک چمدان بستن بود...

من گل سرخی هستم در زیر توده ای از برف سرد؛مانده ام به امید آفتاب که شاید بتابد و مرا بیرون کشد.مانده ام به امید لگد کفشی که روی من حکاکی کند و یا بچهای برای درست کردن آدم برفی؛برف را از روی من بردارد که شاید کمی غنچه هایم را ببینم که شاید بتوانم تگاه کنم به یخ ها و عکس خود را در آن ببینم.به امید تابستان باید در زیر خاک بمانم تا شاید کودکی با کیف شنایش من را برای مادرش ببرد.

اما به امید این همه حرف هنوز هم در زیر برفها منتظر...

در آن روز من دارم کتابی برای استادم می نویسم تا از طرز نوشتن من آگاه شود.فکرم برای کنکور مشغول است؛مدام کتاب از استادم گرفته و مشغول خواندنش می شوم.استادم بعضی کارهیم را ایراد می گیرد و من را آماده می کند تا صحیح تر بنویسم.می خواهم با گرفتن (nice book)به آنهایی که انشاهایم را مسخره می کردند؛نشان دهم من می توانم بهترین باشم.کتابهایی خوهم نوشت تا همه بخرند و با شوق و ذوق و یا غم و اندوه آنرا به اتمام برسانند.خوهم داستان زندگیم را نوشت تا بچه های نا امید مثل من دوباره امیدوار شوند.می خواهم کتابهایم را برای بچه های مستضعف ببرم و به عنوان هدیه به آنها دهم.زمانی را تصور می کنم که یکی از کتابهایم را خود فیلم کرده و دیگر در همه جا معروف شوم؛روزی را در ذهنم تجسم می کنم که پوسترم در تمام کتابفروشی ها باشد شاید انطور بتوانم برای مادرم افتخاری بزرگ باشم و لی نمی خواهم آنقدر معروف شوم که ناگهانی از ذهن مردم پاک شوم.کتابهایی عجیب برای هرکس که مشکلی ذر زندگیش دارد تا بخواند و چاره ای پیدا کند.کتابی که مردم با فهم خوانده و در نهایت برایشان یک رازی آشکار شود.بعد از اتمام اینها کلی کار دیگر دارم؛می خواهم برای دخترانم نیایش و ستایش دو کتاب بنویسم.یک کتاب هم برای صبا می نویسم تا بخرد و بفهمد که چقدر دوستش داشتم.اما دارم فکر می کنم اگر من اینکاره نشدم چی؛آن موقع چی کار کنم؟؟؟؟

                                                                  شاید بهترین افراد نباشم

                                                 شاید لایق ترین هم نباشم

                                                               اما یک چیز را بهتر از دیگران آموخته ام...

                                                  آن هم هنر خود بودن است..............