این دنیا.....راستی آخرش چی میشه ؟ 

 بی خیال هرچه بادا باد...

هفت شهر عشق را عطار گشت

او هنوز اندر خم یک کوچه است

وآن یکی اندر خمش گم گشته است

وآن دگر هم عاشق است و خودپرست

من در این حیرت سرا وا مانده ام

عاشق هستم ؟ واله هستم ؟ یا که مست ؟

واژه واژه
سطر سطر
صفحه صفحه
فصل فصل
گیسوان من سفید می شوند
همچنان که سطر سطر
صفحه های دفترم سیاه می شوند


خواستی که به تمام حوصله
تارهای روشن و سفید را
رشته رشته بشمری
گفتمت که دست های مهربانی ات
در ابتدای راه
خسته می شوند
گفتمت که راه دیگری
انتخاب کن:
دفتر مرا ورق بزن!
نقطه نقطه
حرف حرف
واژه واژه
سطر سطر
شعرهای دفتر مرا
مو به مو حساب کن!

وقتی تو نیستی
نه هست های ما
چونان که بایدند
نه باید ها...




مثل همیشه آخر حرفم
و حرف آخرم را
با بغض می خورم
عمری است
لبخند های لاغر خود را
در دل ذخیره می کنم :
باشد برای روز مبادا !
اما
در صفحه های تقویم
روزی به نام روز مبادا نیست
آن روز هر چه باشد
روزی شبیه دیروز
روزی شبیه فردا
روزی درست مثل همین روزهای ماست
اما کسی چه می داند ؟
شاید
امروز نیز روز مبادا باشد !




* * *




وقتی تو نیستی
نه هست های ما
چونانکه بایدند
نه باید ها...




هر روز بی تو
روز مبادا است !

زندگی چیست؟

درخشش کرم شب تاب در تاریکی شب.

نفس بوفالو در زمستان؛

سایه کوچکی که با گذشتن از چمن ها در غروب خورشید گم می شود.

*وا قعا زندگی چیست؟*

+ نظر شما چیه؟؟؟

غنچه با دل گرفته گفت:

*زندگی

             لب ز خنده بستن است

گوشه ای درون خود نشستن است*

گل به خنده گفت:

                          *زندگی شکفتن است

با زبان سبز راز گفتن است*

گفت و گوی غنچه و گل از درون باغچه

                                   باز هم به گوش می رسد

تو چه فکر می کنی؟

                            راستی کدام یک درست گفته اند؟

من که فکر می کنم

                          گل به راز زندگی اشاره کرده است

هرچه باشد او گل است

گل یکی دو پیرهن

بیشتر ز غنچه پاره کرده است.

مسافری که نه میرود و نه جمع توانش مجال ماندن میدهید.در سرای آشفتگی و بی نیازی

به رفتن میاندیشد و میاندیشد.از پس خاطرات غبار گرفته خود را میکاود و میجوید. غمی نیست

تنهایی برای مسافری که توشه اش عشق و امید و لحظه است.هر مکانی اینجا است در وجود

یقین.و باید در سفر به یقین رسید تا ادامه داد و ادامه داد.خلق لحظه و حرکت با شتابی از

آغوش عشقی که پوسته ی تنهایی اش بستر هر امیدی است.اینبار خویشتن را به هم آغوشی

خویش باید کشید وتابید و عشق را آفرید.تا فرزندش امید باشد و لحظه را شکافت و حلقه ی

نو -آغازین باشد برای مسافری که نه میرود و نه جمع توانش مجال ماندن میدهی.

وقتی

آن دستهای بی سرانجام

لبخند های رو به فردا را

                                از شاخه چیدند

و سیبهای سبز

در باغهای رو به باران

                                 بر خاک افتادند

تنها رگبرگهای رو به زردی را

                                        از چشم ما دیدند.