نمی دانستم

غرامت تنهایی نابودیست

و هرگز فکر نمی کردم

که زندگی بی تو

این چنین سرد خواهد بود

تو کجایی؟

پنهان در کدام حفره ذهنم؟

پشت کدامین ستاره باید جستجویت کنم؟

کدام جاده به تو منتهی می شود؟

و کدامین خیال است

که تو در آن می گنجی؟

من در هرچه نیستی ست

رها شده ام

و به باور سکوت رسیده ام

من عاشق عشق و عشق هم عاشق من

تن عاشق جان آمد و جان عشق تن

گه من آرم دو دست اندر گردن

گه او کشدم چو دلربایان دامن

بچه تر که بودیم

بزرگترین آرزوهایمان را هم

می توانستیم خلاصه کنیم

در عروسک های لپ گلیمان

بزرگ تر که شدیم

حتی زمین هم

گنجایش ندارد

کوچک ترین آرزوهایمان را!!!

من مدام فکر می کنم

            به این که قلب صاف تو

از نگاه پرنده ای پر است

تک تک نگاه های گرم تو

از تمام قصه های خوب

قصه گو تر است

تو پرنده نیستی

بال پر زدن

روی شانه های تو نبوده

پس بدون رفتن به آسمان چطور

دست های تو

این همه از ابر سروده؟

دست های تازه نوجوان من

خوبی تو را

درک می کند

گرچه هیچ وقت

از تو و دل بزرگ تو نگفته است

بارها

در هوای پاکی صدای تو

مثل بچه خفته است

راستی!

این تمام لحظه های خوب را

دست های تو نوشته است

من مدام فکر می کنم که قلب تو

تکه بزرگی از

قلب یک فرشته است...

اسمان سیاه بود و ستاره هایی در آن دیده می شد.به زمین نگاه کردم و به سمت اتاقم بر گشتم.درب را بستم و به سمت پنجره رفتم٬پنجره را باز کردم.همه ستاره ها بودند و ستاره من میان همه چشمکی به من زد.لبخند زدم.فکر کردم صبح بهتر است یا شب؟!!!٬صبح با تمام عددهای هفتش٬صبحی که می تواستم خود را در سطح آن ببینمو موهایم را آرایش کنم٬یا شبی که من را در آغوش می گیرد تا بخوابم!!!

دوباره به آسمان نگاه کردم و ماه را دیدم که با چاله هایش روبروی من ایستاده.

ستاره ام فریاد زد بخواب.

چشمهایم را بستم٬اما نور ستاره ها مانع به خواب رفتنم می شد.

آنها خاموش شدند و من فهمیدم صبح و شب......

*ماه بر شاخه درخت آویزان بود

                                             نورانی ترین سیب دنیا*