هرگز تو را فرموش نخواهم کرد حتی اگر مرا از یاد ببری

و هرگز از تو رنجور نخواهم شد

چرا که تو را دوست دارم

دیوانه وار عاشقت شدم

چرا که مهربانی را در وجودت دیدم

با چشمانت وجودم را دگرگون ساختی

و اگر تو نبودی هرگز عاشق نمی شدم 

نه تو از عشق من دست میکشی

و نه قلب من از عشقت روی گردان می شود
سوگند که وجود تو در سرنوشت من نوشته شده است و اگر با مژگانت اشاره ای کنی فرسنگها راه خواهم پیمود چرا که شب عشق بسیار طولانی است
و قلبم در آرزوی تو می سوزد
آنگاه که از برابر دیدگانم دور شوی
خورشید وجودت پنهان می گردد
و ابرهای غم و اندوه مرا در بر می گیرند
و به دنیای غریبی می برند
همیشه در قلبم حضور داری
و عشقت زندگی ام را گل باران کرده است
تمامی این دنیا را با قلبی پر از رمز و راز به دنبالت طی کرده ام

محبوبم همیشه به انتظار

بازگشتت خواهم ماند

نمی دانستم

غرامت تنهایی نابودیست

و هرگز فکر نمی کردم

که زندگی بی تو

این چنین سرد خواهد بود

تو کجایی؟

پنهان در کدام حفره ذهنم؟

پشت کدامین ستاره باید جستجویت کنم؟

کدام جاده به تو منتهی می شود؟

و کدامین خیال است

که تو در آن می گنجی؟

من در هرچه نیستی ست

رها شده ام

و به باور سکوت رسیده ام

من عاشق عشق و عشق هم عاشق من

تن عاشق جان آمد و جان عشق تن

گه من آرم دو دست اندر گردن

گه او کشدم چو دلربایان دامن

بچه تر که بودیم

بزرگترین آرزوهایمان را هم

می توانستیم خلاصه کنیم

در عروسک های لپ گلیمان

بزرگ تر که شدیم

حتی زمین هم

گنجایش ندارد

کوچک ترین آرزوهایمان را!!!

من مدام فکر می کنم

            به این که قلب صاف تو

از نگاه پرنده ای پر است

تک تک نگاه های گرم تو

از تمام قصه های خوب

قصه گو تر است

تو پرنده نیستی

بال پر زدن

روی شانه های تو نبوده

پس بدون رفتن به آسمان چطور

دست های تو

این همه از ابر سروده؟

دست های تازه نوجوان من

خوبی تو را

درک می کند

گرچه هیچ وقت

از تو و دل بزرگ تو نگفته است

بارها

در هوای پاکی صدای تو

مثل بچه خفته است

راستی!

این تمام لحظه های خوب را

دست های تو نوشته است

من مدام فکر می کنم که قلب تو

تکه بزرگی از

قلب یک فرشته است...

این دنیا.....راستی آخرش چی میشه ؟ 

 بی خیال هرچه بادا باد...

هفت شهر عشق را عطار گشت

او هنوز اندر خم یک کوچه است

وآن یکی اندر خمش گم گشته است

وآن دگر هم عاشق است و خودپرست

من در این حیرت سرا وا مانده ام

عاشق هستم ؟ واله هستم ؟ یا که مست ؟

واژه واژه
سطر سطر
صفحه صفحه
فصل فصل
گیسوان من سفید می شوند
همچنان که سطر سطر
صفحه های دفترم سیاه می شوند


خواستی که به تمام حوصله
تارهای روشن و سفید را
رشته رشته بشمری
گفتمت که دست های مهربانی ات
در ابتدای راه
خسته می شوند
گفتمت که راه دیگری
انتخاب کن:
دفتر مرا ورق بزن!
نقطه نقطه
حرف حرف
واژه واژه
سطر سطر
شعرهای دفتر مرا
مو به مو حساب کن!

وقتی تو نیستی
نه هست های ما
چونان که بایدند
نه باید ها...




مثل همیشه آخر حرفم
و حرف آخرم را
با بغض می خورم
عمری است
لبخند های لاغر خود را
در دل ذخیره می کنم :
باشد برای روز مبادا !
اما
در صفحه های تقویم
روزی به نام روز مبادا نیست
آن روز هر چه باشد
روزی شبیه دیروز
روزی شبیه فردا
روزی درست مثل همین روزهای ماست
اما کسی چه می داند ؟
شاید
امروز نیز روز مبادا باشد !




* * *




وقتی تو نیستی
نه هست های ما
چونانکه بایدند
نه باید ها...




هر روز بی تو
روز مبادا است !