وقتی تو نیستی
نه هست های ما
چونان که بایدند
نه باید ها...




مثل همیشه آخر حرفم
و حرف آخرم را
با بغض می خورم
عمری است
لبخند های لاغر خود را
در دل ذخیره می کنم :
باشد برای روز مبادا !
اما
در صفحه های تقویم
روزی به نام روز مبادا نیست
آن روز هر چه باشد
روزی شبیه دیروز
روزی شبیه فردا
روزی درست مثل همین روزهای ماست
اما کسی چه می داند ؟
شاید
امروز نیز روز مبادا باشد !




* * *




وقتی تو نیستی
نه هست های ما
چونانکه بایدند
نه باید ها...




هر روز بی تو
روز مبادا است !

غنچه با دل گرفته گفت:

*زندگی

             لب ز خنده بستن است

گوشه ای درون خود نشستن است*

گل به خنده گفت:

                          *زندگی شکفتن است

با زبان سبز راز گفتن است*

گفت و گوی غنچه و گل از درون باغچه

                                   باز هم به گوش می رسد

تو چه فکر می کنی؟

                            راستی کدام یک درست گفته اند؟

من که فکر می کنم

                          گل به راز زندگی اشاره کرده است

هرچه باشد او گل است

گل یکی دو پیرهن

بیشتر ز غنچه پاره کرده است.

وقتی

آن دستهای بی سرانجام

لبخند های رو به فردا را

                                از شاخه چیدند

و سیبهای سبز

در باغهای رو به باران

                                 بر خاک افتادند

تنها رگبرگهای رو به زردی را

                                        از چشم ما دیدند.

وقتی که غنچه های شکوفا

با خار های سبز طبیعی

در باغ ما عزیز نماندند

گل های کاغذی نیز

با سیم خار دار

در چشم ما عزیز نمی مانند

(اخرین مطلب سال ۸۶)

سال نو مبارک

عشق است:بر آسمان پریدن

صد پرده به هر نفس دریدن

اول قدم از قدم بریدن

نادیده گرفتن این جهان را؛مر دیده خویش را بدیدن گفتم که دلا مبارک باد در حلقه عاشقان رسیدن.

                                                  )(سال نو مبارک)(

من از عهد آدم تو را دوست دارم

از آغاز عالم تو را دوست دارم

چه شبها من و آسمان تا دم صبح

سرودیم نم نم:تو را دوست دارم

نه خطی نه خالی!نه خواب و خیالی!

من ای حس مبهم تو را دوست دارم

سلامی صمیمانه تر از غم ندیدم

به اندازه غم تو را دوست دارم

بیا تا صدا از دیل سنگ خیزد

بگوییم با هم :تو را دوست دارم

جهان یک دهان شد هم آواز با ما:

تو را دوست؛تو را دوست دارم...

گرچه چون موج مرا شوق ز خود رستن بود

موج موج دل من تشنه ی پیوستن بود

یک دم آرام ندیدم دل خود را همه عمر

بس که هر لحظه به صد حادثه آبستن بود

خواستم از تو به غیر از تو نخواهم اما

خواستنها همه موقوف توانستن بود

کاش از روز ازل هیچ نمی دانستم

که هبوط ابدم از پی دانستن بود

چشم تا باز کنم فرصت دیدار گذشت

همه طول سفر یک چمدان بستن بود...

بهترین لحظه ها

                          روزها

                                    سالها را

با تمام جوانی

روی این پله های بلند قدیمی

                                         زیر پا می گذارم

بین بیداری و خواب

رو به روی تو در لحظه ای بی کران می نشینم...

راستی بازهم می توانم

بار دیگر از این پله ها

                             خسته

                                       بالا بیایم

تا تو را لحظه ای بی تعارف

روی آن صندلی چوبی

با همان خنده بی تکلف ببینم؟

بهترین لحظه ها...

لحظه هایی که در حلقه کوچک ما

قصه از هر که و هر کجای زمین و زمان بود

قصه عاشقان بود

راستی

روزهای سه شنبه

پایتخت جهان بود...!!!