زندگی میوه سبزی است که از شاخ امید لحظه کنده شدن را به تمنا دارد

زندگی تکه سنگی است که از یک کودک طلب برکه ماتم دارد

زندگی نازک و زشت است. به بال مگسی می ماند.

زندگی چرخش رعد است و صدای طوفان      زندگی خنده مرگ است و صفای بوفان

بوف کوری که هدایت به من خسته  بداد      در وجودم می کند غوغای صد میدان جنگ  

بوف کوری که به من میگوید: زندگانی هست زیبا!! هست زیبا!! هست زیبا!!

گلهای خانه تو را می شناسند                           

و با طنین خوش گام تو اشنایند

وقتی به سروقتشان میروی

وقتی که با ناز

دستی به روی سر و گوششان می کشی

یا آبشان میدهی

هم ساقه های بنفشه

                                   با احترام و تواضع

                                                                 سر در گریبان فرو می برند

هم حسن یوسف

                           تمام جمال خودش را نشان میدهد

هم شمعدانی

                      با مهربانی

                                      دستی برایت تکان میدهد

حتی گل کاغذی هم

                                 با گام موسیقی خنده هایت

                                                                          در دفتر شعر من می شکفد...

ایستاده در باد

شاخه لاغر بیدی کوتاه

بر تنش جامه ای انباشته از پنبه و کاه

بر سر مزرعه افتاده بلند

سایه اش سرد و سیاه

نه نگاهش را چشم

نه کلاهش را پشم

سایه ی امن کلاهش اما

لانه ی پیر کلاغی است که با قال و مقال

قارو قار از ته دل می خواند:

                                -انکه می ترسد

                                                     می ترساند!!!

با گریه های یکریز

                       یکریز

                                    مثل ثانیه های گریز

با روزهای ریخته

                      در پای باد

با هفته های رفته

با فصلهای سوخته

                        با سالهای سخت

رفتیم و

            سوختیم و

                            فروریختیم

با اعتماد خاطره ای در یاد

اما

     ان اتفاق ساده نیفتاد...