)(دست تمیز نیاز دستکش ندارد تا آن را بپوشاند.)(

)(اطمینان از درستی راه؛بستن چشم ها و پیمودن آن در تاریکی است)(

)(نا خدا قادر نیست امواج را آرام کند؛یا توفان را بشناسد)(

روزگار را بد ساخته اند...

                                        کسی را که دوستش داری دوستت ندارد...

 کسی را که دوستش نداری؛دوستت دارد...

    و کسی را که دوستش داری و دوستت دارد؛به رسم آیین به یکدیگر نمی رسید...

                                         و رنج این است!!!

تو می روی و من فقط نگاهت می کنم؛تعجب نکن که چرا گریه نمی کنم...

بی تو یک عمر فرصت برای گریستن است...اما برای دیدن تو همین یک لحظه باقی است...

1. وجود ما با یاد کسانی که دوستشان داریم آرام می گیرد؛و ما در وجود خویش جایگاهی برای کسانی که مار ا دوست دارند فراهم می اوریم تا در آنجا آرام گیرند...

در قلمرو عشق انواع غریبی از انسان ها کنار یکدیگر قرار می گیرند.

افراد مادی گرا عاشق ارمان گراها میشوند.

انسان های صادق و وفادار عاشق بازیگر ها و ریاکار ها میشوند...

افراد خانه نشین پروانه ها را اسیر می کنند و به انها دل می بندند.

اگر قضیه اینقدر جدی نبود؛میشد به ان خندید...

دلیل انکه از تجربیات خود درس نمی گیریم این است که بعد از خاتمه ی هر ماجرای عشقی دوباره عاشق می شویم.

{من که به این موضوع اعتقاد دارم.اما شاید کسانی باشند که بعد از خاتمه ی ماجرای عشقی شان از ان تجربه اموخته باشند.یعنی کسانی با تجربه در مبحث عشق بوده؛هستند و خواهند بود.پس برام بنویسید که شما هم اعتقاد داری یا نه؟؟؟!!!}